POKOJE STANDARD

 Dopłata do niewykorzystanego jednego miejsca noclegowego, w przypadku pokoju 2,3-osobowego – 50 zł

POKOJE LUX

Koszt całodziennego wyżywienia 28,50 zł
w tym: śniadanie 7 zł, obiad 14,50 zł, kolacja 7 zł

UWAGI

1. Należność za wyżej wymienione usługi jest płatna z góry i nie podlega zwrotowi ani w części ani w całości,
2. Wyżywienie według jadłospisu firmowego,
3. Wydawanie posiłków: Śniadanie w godz. 8:00-9:00, obiad 13:00-14:00, kolacja 18:00-19:00
4. Doba noclegowa od godz. 14:00 do godz. 12:00dnia następnego.
5. Przedłużenie doby jest możliwe tylko w przypadku wolnych miejsc, po uprzednim uiszczeniu należności (50% wartości doby noclegowej),
6. Cisza nocna obowiązuje w godz. 22:00-6:00,
7. Cennik nie dotyczy grup zorganizowanych.
8. Podane ceny zawierają podatek VAT.

Balneoterapia obejmuje zespół metod stosowanych w fizjoterapii, które wykorzystują w leczeniu, rehabilitacji i profilaktyce naturalne czynniki lecznicze uzdrowiska takie jak: wody mineralne (lecznicze), peloidy oraz gazy. Balneoterapia obejmuje kąpiele lecznicze, kuracje pitne, leczenie borowinami. Mechanizm ich leczniczego działania zależy od rodzaju zabiegu (procedury medycznej) ilości i rodzaju składników leczniczych oraz ich cech fizyko-chemicznych. Wody mineralne (tzw. solanki) stosujemy w postaci kąpieli leczniczych w wannach medycznych lub basenie rehabilitacyjnym, kuracji pitnych (krenoterapii), wziewń (inhalacji), okładów itp

Kinezyterapia jest jedną z metod fizjoterapii. Kinezyterapia to leczenie ruchem (ćwiczenia lecznicze lub ćwiczenia usprawniające – gimnastyka). Jest prowadzona indywidualnie z pacjentami, którzy nie nadają się do ćwiczeń zbiorowych (w grupach). W pozostałych przypadkach jest prowadzona w grupach specjalizacyjnych dobranych według określonych schorzeń lub celu działania (np.: dyskopatii, koksartrozy, RZS, krążeniowo – oddechowej, ogólnorozwojowej i innych). Stosowanie metod kinezyterapii umożliwia uzyskanie maksymalnej poprawy utraconej funkcji, ułatwia wystąpienie procesów kompensacji, zabezpiecza przed wykształceniem nieprawidłowych stereotypów ruchowych lub przywraca już utracone, przeciwdziałania wtórnym zmianom w układzie kostno-mięśniowym w postaci ograniczeń ruchu, zapobiega powikłaniom w układzie krążenia i oddychania, które mogą wynikać z długotrwałego unieruchomienia.

Elektroterapia (elektrolecznictwo) jest działem lecznictwa fizykalnego (Fizykoterapii), w którym do celów leczniczych wykorzystuje się prąd elektryczny. W pracowniach fizykoterapii KSU i jego Oddziału Zamiejscowego do elektroterapii w zależności od schorzenia oraz oceny klinicznej mięśni i nerwów stosuje się między innymi: prąd stały (galwanizacja i jonoforeza, kąpiel elektryczno-wodna 4-o i 2-u komorowa) ; prądy impulsowe małej, średniej i wysokiej częstotliwości o różnych częstotliwościach, kształtach i przebiegach impulsów (elektrostymulacje: porażeń wiotkich, spastycznych (tonoliza), segmentarna wg Träberta, Kotza, TENS), prądy impulsowe (modulowane), oraz tzw. prądy diadynamiczne i izodynamiczne (tzw. Bernarda), prądy interferencyjne (np.: Nemeca)). Stosowane są również aparaty do terapii skojarzonej.

Magnetoterapia wykorzystuje w procesie leczenia pulsujące (zmienne) pole magnetyczne małej częstotliwości, które powoduje ruch jonów w komórkach ciała. Następuje hiperpolaryzacja błony komórkowej oraz wzmożenie przemiany materii i zwiększone wykorzystanie tlenu przez komórkę. Metal nie stanowi przeciwwskazań do stosowania zabiegu tak jak to ma miejsce w elektroterapii.

Ultradźwięki – W KSU Ciechocinek i jego Oddziale Zamiejscowym wykorzystujemy urządzenia generujące fale akustyczne o częstotliwości 800 – 1000 kHz, które wykazują odpowiednie działanie mechaniczne (mikromasaż), cieplne i fizykochemiczne na tkanki poddane zabiegowi. Ich działanie biologiczne powoduje: zmniejszenie bólu, zmniejszenie napięcia mięśniowego, rozszerzenie naczyń krwionośnych, hamowanie układu współczulnego, hamowanie procesów zapalnych. Największą grupę wskazań do zabiegów ultradźwiękowych stanowią choroby układu ruchu i układu nerwowego. Dzięki oddziaływaniu pośredniemu są stosowane również w leczeniu chorób wewnętrznych. Szczególnym przykładem wykorzystania ultradźwięków jest zabieg fonoforezy.

1. Dowód objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym

Ustawa o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia stanowi, że dowodem potwierdzającym uprawnienia do świadczeń w ramach ubezpieczenia zdrowotnego jest karta ubezpieczenia zdrowotnego.
Do czasu wydania kart ubezpieczenia zdrowotnego dowodem ubezpieczenia zdrowotnego jest każdy dokument, który potwierdza uprawnienia do świadczeń zdrowotnych, w szczególności dokument potwierdzający opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne.
W przypadku emerytów i rencistów dokumentem potwierdzającym opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne jest każdy dokument potwierdzający kwotę przekazanej emerytury lub renty, w tym w szczególności odcinek przekazu lub wyciąg.

2. Prawo do leczenia uzdrowiskowego i skierowanie

Leczenie uzdrowiskowe w ramach skierowania potwierdzonego przez NFZ przysługuje ubezpieczonemu (czyli osobie, która wykaże się dowodem potwierdzającym uprawnienia do świadczeń w ramach ubezpieczenia zdrowotnego) na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Wzór skierowania ustala Minister Zdrowia. Skierowanie wymaga zawsze potwierdzenia przez właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ubezpieczonego Oddział Wojewódzki Narodowym Funduszu Zdrowia.

3. Odpłatność za leczenie uzdrowiskowe

Ubezpieczony ponosi koszty przejazdu na leczenie uzdrowiskowe i z leczenia uzdrowiskowego oraz częściową odpłatność za koszty wyżywienia i zakwaterowania, jeżeli otrzyma potwierdzone skierowanie na leczenie sanatoryjne. Stawkę dzienną częściowej odpłatności ustala w drodze rozporządzenia Minister Zdrowia. Ustaloną kwotę częściowej odpłatności pacjent jest zobowiązany wpłacić po przyjeździe do placówki wskazanej w skierowaniu. Dzieci i młodzież do ukończenia lat 18, a jeżeli kształcą się dalej – do ukończenia 26 lat, dzieci niepełnosprawne w znacznym stopniu – bez ograniczenia wieku, a także dzieci uprawnione do renty są zwolnione z obowiązku uiszczenia częściowej odpłatności. W przypadku otrzymania skierowania na leczenie szpitalne obowiązku częściowej odpłatności nie ma.

4. Zasady kierowania do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego

Szczegółowe zasady określa w drodze rozporządzenia Minister Zdrowia. Obowiązuje następujący tryb. Należy się zgłosić do lekarza ubezpieczenia zdrowotnego (na przykład lekarz pierwszego kontaktu, specjalista lub lekarz ze szpitala, który ma podpisany kontrakt z NFZ), który wystawi i przekaże skierowanie na leczenie uzdrowiskowe do wojewódzkiego oddziału Funduszu. Po otrzymaniu skierowania, Fundusz dokona jego rejestracji. Zasadność skierowania pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego będzie oceniał wyznaczony przez Fundusz lekarz specjalista w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej lub rehabilitacji medycznej. Po sformułowaniu oceny zwróci on przekazaną dokumentację medyczną lekarzowi ubezpieczenia zdrowotnego, który to skierowanie wystawił. W przypadku potwierdzenia skierowania Fundusz określi rodzaj leczenia uzdrowiskowego, wyznaczy odpowiedni zakład lecznictwa uzdrowiskowego, termin rozpoczęcia leczenia i czas jego trwania. O rodzaju leczenia oraz uzdrowisku decydują lekarze Oddziału Funduszu. Potwierdzone skierowanie Fundusz doręczy ubezpieczonemu nie później niż w terminie 14 dni przed datą rozpoczęcia leczenia.
Składając wniosek o skierowanie na leczenie należy pamiętać, że trzeba być przygotowanym na wyjazd do uzdrowiska w wyznaczonym terminie, a w razie rezygnacji natychmiast odesłać skierowanie do oddziału NFZ po to, by mogli z niego skorzystać inni oczekujący na leczenie.